Ontmoeten en helen van het Innerlijke Kind

Het innerlijke kind

Het  topje van de ijsberg, is niet jouw zoektocht naar jezelf.

We moeten eerst en vooral ons innerlijke kind aanpakken, dan valt de puzzel volledig ineen en is alles zo klaar als een klontje.  Ons innerlijke kind is niet de basis van de ijsberg die we te slechten hebben, maar de top !  De omgekeerde wereld ? Eigenlijk niet, eigenlijk is het zeer logisch dat we daarmee beginnen. Immers door het terugvinden, het helen, het oervertrouwen inbedden, het zelfvertrouwen hergeven, het onvoorwaardelijke liefde geven aan ons innerlijke kind, brengt onze lach vanuit de buik terug die pretlichtjes in onze ogen tovert en onze ogen en blik verzacht en liefdevol in de wereld laat rondkijken.

Ingrid helpt je om de grote kluwen te ontwarren ...

Zo gaan we verder op onze zoektocht naar ons Zèlf … die harmonische éénheid die we ergens onderweg verloren zijn in de jungle van onze opvoeding, doctrines, moetes en niet mogens, het zware leerproces dat we willens, nillens moesten doorploegen om onze neuzen allemaal in dezelfde richting te zetten.  Als kind waren we machteloos overgeleverd aan de invloeden van de volwassenen, de mensenmassa, de negatieve gedachtenpatronen die ons ingelepeld werden als de ultieme waarheid, de hersenspoelingen van het gemeenschappelijke ego, op angst gestoeld …  Het werd gaandeweg ons gewoonte denken ! Voilà, we waren herkweekt, willoos, met onze neus in de juiste richting, als ultiem klankbord van de massa-negativiteit.

Gaandeweg, tijdens deze harde leerschool, lieten we het gekwetste, angstige innerlijke kind achter, als een blok aan ons been in de overlevingsdrang die we moesten handhaven om niet te verdrinken.  De psychische pijn, de emotionele schade bleef niet onbeperkt, maar het kind bleef op zijn honger zitten, niet-gehoord, niet gezien, niet begrepen …  Tot we de zoektocht naar onszelf en onze identiteit begonnen, botsten we op stagnatie … het waarom van onze zelfverminking, van die ongebreidelde woede aanvallen, van die voortdurende kritiek en veroordeling van anderen, als spiegelbeeld van onszelf, onze vlucht uit de realiteit van het leven… Een vlucht, volledig ontredderd, in bovenmatig alcohol misbruik, in het grijpen naar pillen allerhande om dit alles te verdoven, in het hallucinerende drugsgebruik … Het brengt geen aarde aan de dijk, neen, we beschadigen onszelf alleen maar meer.

Beginnend bij het begin is het simpelst. 

 

Schuldgevoelens dat we dit angstige kind achtergelaten hebben in onze ontwikkeling, onze tocht naar volwassenheid, brengt niks op. We kunnen niks meer veranderen in het verleden, net zomin als in de toekomst, maar wel in het NU.  Alleen wij kunnen het kind, onszelf toen we klein waren, liefde en geborgenheid geven, luisteren naar dat kleintje dat met zoveel kommer en kwel zit, het troosten en steunen … We zijn nu volwassen en weten dat volwassenen uit hun krammen kunnen schieten en roepen en huilen … dingen zeggen die fel overdreven zijn en die ze nooit hard maken … Luisteren is het grote gegeven … het ontmantelen van alle angst, schuldgevoelens, die dat innerlijke kind nog beheersen en de deur naar onbekommerd vrolijk zijn, een kleine kapoen, open zetten.  De poort naar pure levensvreugde …